Weblog

Het besef...

Het is 5.43 uur, de regen klettert op het dak en in de verte hoor ik een knal. Het onweert hard, terwijl het gisteren nog zo'n mooi weer was. Het was een mooie dag, vast voor vele.. Maar voor ons niet. Sterker nog, volgens mij was het de meest zwarte dag in mijn leven tot nu toe. Ik heb nog nooit gerouwd, maar ik denk dat dit woord nu wel precies past in hoe ik me voel.

Ineke

Het is dus echt, ik heb kanker en dat is heel erg. Er zijn helaas heel veel mensen die dagelijks te horen krijgen dat ze kanker hebben. Maar ik en vooral 'we' moeten beseffen dat de vorm van kanker die ik heb nog altijd genezend behandeld kan worden. Ik kan hiervan genezen. Dat klinkt misschien best sterk zoals ik dat hier typ. Ik voel de kracht zelfs door mijn aderen stromen als ik het uitspreek. Maar nu, vandaag.. The day after voel ik me niet sterk. Ik voel me niet zwak, ik weet niet wat ik voel.. Ik heb verdriet, heel veel. Een vingerknip en de tranen stromen over mijn wangen. Eten is overbodig, ik ben misselijk van alles. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Het is raar... Ik voelde me zo goed en toch ben ik ziek. Het besef, het is zo beangstigend wat me allemaal nog te wachten staat.

Ondanks dat ik nog niet alles weet over de behandeling, weet ik wel dat ik nu echt kaal zal worden. Ik zal er uit gaan zien als iemand die kanker heeft. De kans is heel groot dat ik nu wel onvruchtbaar word. En ook al weet ik dat ik niet mag klagen met twee super mooie gezonde kindjes, dat er veel mensen zijn die niet eens kindjes kunnen krijgen.. En dat er veel mensen zijn waarvoor een gezin met twee kindjes compleet is. Ik, we, moeten nu echt afscheid nemen van onze wens, onze droom dat we ooit misschien een groot gezin zouden stichtten. Deze keuze word voor ons genomen, dat valt zwaar. En vooral het hele idee dat ik straks 4 weken weg ben van alles wat ik lief heb. Onze mooiste kindjes, Mark.. Ons gezinnetje. Ik weet dat het moet, maar ik weet echt nog niet hoe.

Al bijna 1 jaar zitten we midden in het gevecht tegen Hodgkin. Wat waren we sterk, we gingen gewoon door met alles. Werken, sporten, een nieuw bedrijf bouwen, een huis bouwen, nog even verhuizen.. Het kon allemaal. We konden dit gewoon. Maar nu even niet, de handen die we al die tijd zo strak boven ons hoofd konden houden zijn er even niet. Het regent en onweert nu echt letterlijk en figuurlijk boven ons dak. Het komt hard aan..

Alles moet weer even een plekje krijgen en ik weet dat ik het de tijd moet geven, maar het is moeilijk.

Lieve lieve allemaal, wat zijn er ontzettend veel mensen die aan ons denken en ons een hart onder de riem willen steken. Vele dank hiervoor. Als ik van liefde kon genezen, was ik vast en zeker allang beter ;).

Bron: Ineke